Αρθρο

Το «περίστροφο τον αστυνόμου» στα χέρια των πολιτών

Στοιχεία άρθρου

Τεύχος: 

Σελίδα: 

7

Διάθεση κειμένου: 

Αρχικές παράγραφοι

Κατηγορίες: 

Αφιερώματα: 

Η πρόσφατη δολοφονία των δύο Αλβανών σε χωριό της Κορίνθου από 17χρονο νέο, κατά την «απόκρουση» απ' αυτόν μιας απόπειρας ληστείας εκ μέρους τους, απέκτησε ευρύτερη διάσταση και δημοσιότητα στο πλαίσιο των γεγονότων που επακολούθησαν: 1) Της απελευθέρωσης με εγγύηση του νεαρού κατηγορουμένου για ανθρωποκτονία από πρόθεση με καταβολή εγγύησης, μετά την απόφαση του αρμόδιου ανακριτή, πρακτική ασυνήθιστη για τόσο βαριά αδικήματα. 2) Της αποθέωσης του νεαρού από την «τοπική κοινωνία» του χωριού ως ήρωα αντιστεκόμενο κατά της αλλοδαπής εγκληματικότητας και 3) των δηλώσεων επωνύμων, μεταξύ αυτών και του γνωστού για το επιστημονικό του έργο και τις εν γένει δημοκρατικές του αντιλήψεις καθηγητή του Ποινικού Δικαίου Γ. Α. Μαγκάκη, οι οποίες «νομιμοποίησαν» την πράξη του 17χρονου ως πράξη νόμιμης άμυνας, δικαιολογημένη και από το ευρύτερο πλαίσιο ανέλεγκτης εξάπλωσης της αλλοδαπής εγκληματικότητας και ανικανότητας των αστυνομικών αρχών να την ελέγξουν και να την καταστείλουν. Φάνηκε, λοιπόν, για άλλη μια φορά ότι ο ορισμός του «εγκλήματος» και του «εγκληματία» είναι απολύτως ιστορικά σχετικές και κοινωνικά προσδιορισμένες συνθήκες, αφού για την τοπική κοινωνία ο 17χρονος στάθηκε όχι μόνο «μη εγκληματίας» αλλά και «ήρωας», εκπροσωπώντας και υλοποιώντας τις επιθυμίες και διαθέσεις όλου του χωριού.
Δεν θα σταθούμε στα αυτονόητα, στο ότι δηλαδή μια πράξη ανθρωποκτονίας από πρόθεση βρίσκει μια ευρύτερη απήχηση στην κοινωνία, εξαιτίας ακριβώς των εθνικών και κοινωνικών ιδιοτήτων των θυμάτων, επειδή δηλαδή αυτοί υπήρξαν Αλβανοί και παραβάτες του ποινικού νόμου, ή μάλλον, ας μας επιτραπεί να εκτιμήσουμε, «εγκληματίες» καθ' έξιν και κατά σύστημα ακριβώς επειδή υπήρξαν Αλβανοί. Η σχέση μεταξύ των δύο κατηγορημάτων δεν είναι σωρευτική στην «κοινή συλλογιστική», αλλά μάλλον πλεονασμός ανάμεσα σε δύο συναφείς και συμπληρούμενες ιδιότητες. 0 προσδιορισμός «αλβανός περιθωριακός» δεν αφήνει, δεν επιτρέπει καμιά αμφιβολία για την κατάφαση των στοιχείων όχι μόνο της συγκεκριμένης εγκληματικής πράξης (της ληστείας ή της απόπειρας ληστείας) —έτσι ώστε κανένα δικαστήριο να μη νομιμοποιείται να αμφισβητήσει τη συνδρομή των στοιχείων αυτών, ούτε καν μετά θάνατον το «δικαστήριο της ιστορίας»—, αλλά και γενικότερα της εγκληματικής προσωπικότητας σε μακροχρόνια διάρκεια των ανθρώπων αυτών.